14. Een reünie is niet altijd een goed idee…

Dit schilderij (Olieverf op paneel, 45x60 cm) heb ik eind 2017 voltooid. Ik ben er halverwege 2016 aan begonnen. Op de eerste afbeelding is te zien hoe met vallen en opstaan de compositie vorm krijgt. In dit stadium gebruik ik hoofdzakelijk gebrande omber met hier en daar een veeg wit.

Op afbeelding 2 ben ik bezig de onderschildering verder uit te werken, naast gebrande omber en wit heb ik u ook wat rauwe en gebrande sienna en ultramarijn aan mijn palet toegevoegd.
Het schilderij dat ik een tijdje met z’n gezicht naar de muur had gezet om goed te kunnen drogen bleek een aantal weken later niet zo geslaagd als ik me herinnerde. De staande figuur ergerde me nogal. Ik heb nog getracht om zijn houding en blikrichting te veranderen maar uiteindelijk zag ik maar een oplossing (Afbeelding 3).
 

Dat ik halverwege ineens ingrijpende veranderingen in de compositie aanbreng is eerder regel dan uitzondering. Ik maak zelden een uitgewerkte voorstudie, als het vanwege ondefinieerbare creatieve kriebels weer tijd wordt aan een nieuw schilderij te beginnen blader ik wat door mijn schetsboeken tot ik iets zie waar ik misschien wel iets mee kan. (Afbeelding 4) Zo’n schetsje is dus eerder een aanleiding dan een handleiding.

 
Schilderijen ontstaan terwijl ik er aan werk. Ideeën komen als ik aan het schilderen ben, niet als ik ze van te voren probeer te bedenken. Dat er dan halverwege wel eens iets misgaat neem ik op de koop toe. Doorgaans komt er - na soms hopeloos geknoei, dat wel - toch weer iets uit dat bruikbaar is. Toen die vervelende snuiter eenmaal weg was kwamen er na een tijdje genoeg interessante figuren te voorschijn (Afbeelding 5) die het de moeite waard maakten het schilderij toch maar eens te voltooien. Maar toen waren we alweer een jaar verder…  
Het voltooide schilderij kunt u op de voorpagina bekijken...
Het moet ook allemaal niet te eenvoudig worden...