10. Terug naar Heldenrust

Nog een paar regels over het al dan niet onbewust herhalen van eigen werk. Het is een paar keer voorgekomen dat ik van een goede relatie een verzoek kreeg om een schilderij dat ooit aan zijn neus voorbij ging (vrij) te kopiëren. Dat is me bijvoorbeeld, op diverse manieren zelfs, overkomen met het schilderij "Heldenrust". Begin jaren tachtig heb ik op groot formaat (Paneel, 90x120 cm) een schilderij gemaakt van een tot ruïneuze staat vervallen kasteel in een woest berglandschap. Het schilderij werd via een galerie verkocht en ik heb het nooit meer terug gezien, maar gelukkig heb ik er nog een wat wazige foto van in mijn magazijn.

Een tiental jaren later kreeg een liefhebber van mijn werk - die bestonden toen nog - tijdens een bezoek aan mijn atelier die foto onder ogen. Hij vroeg of ik er een kopie van wilde schilderen. Daar moest ik even over nadenken, maar toen ik die foto nog eens goed bestudeerde zag ik mogelijkheden een aantal onhandigheden in perspectief en stofuitdrukking te verbeteren en ben diezelfde dag nog aan de slag gegaan. Het resultaat, "Terug Naar Heldenrust" (Paneel, 90x120 cm) stemde de verzamelaar tot grote tevredenheid. Naar eigen zeggen beschouwt hij het nog steeds als het topstuk van zijn verzameling. Eind goed al goed, denk je dan.

Weer tien jaar later komt er een schilderijen verzamelend echtpaar (dat hopelijk geen Nederlands leest) op atelierbezoek. Ze hadden in een omstreeks 1995 door Teleac uitgegeven boek: "Tekenen en Schilderen" (Je vraagt je af welk een creatieve geest zo'n titel verzint) een afbeelding van "Terug naar Heldenrust" gezien. Of ik speciaal voor hen ook zo iets wilde schilderen. Dat wilde ik wel want afgezien van de altijd bruikbare zilverlingen die zoiets normaal gesproken oplevert doe ik een oprechte liefhebber van mijn werk graag een plezier. Omdat ze het met me eens waren dat een derde versie van "Heldenrust" een beetje te veel van het goede zou zijn heb ik me vol overgave gestort op "Bij monumentenzorg liggen ze er wakker van" (Paneel, 70x100 cm). De bij tussentijdse bezoeken enthousiaste reacties van de toekomstige eigenaren spoorden me aan nóg beter mijn best doen. Toen ik het werk voltooid had en daar per mail melding van maakte bleef het echter akelig stil. Geen enkele reactie. Het duurde maanden voor ik een berichtje kreeg met de mededeling dat ze tot hun spijt genoodzaakt waren van aankoop af te zien omdat ze zich in de tussentijd hadden laten verleiden voor veel duiten een werk van een véél beroemdere (en, ik kan er niet omheen, zelfs als hij een mindere dag heeft, een veel betere) kunstenaar aan te schaffen. Toen rond die tijd ook nog eens de financiële crisis uitbrak werd al snel duidelijk dat ik een verkoop op de langere termijn ook wel kon vergeten. Dingen gebeuren, maar vanuit een stoffige hoek van het magazijn waar hieronder afgebeeld schilderij met het gezicht tegen de muur de dagen slijt, klinkt zo nu en dan een zacht en verongelijkt gekerm. Want afgewezen worden is tot daar aan toe, maar afgewezen worden zonder dat de opdrachtgevers ooit de moeite namen naar je te komen kijken, hoe wreed wil je het hebben…

Het moet ook allemaal niet te eenvoudig worden...