3. Achterstallig Onderhoud

Ik ben nooit zo'n liefhebber van water geweest, mijn meeste schilderijen spelen zich af tegen een achtergrond van ijle luchten, bergachtige woestijnen of verlaten steden, maar toen ik een ruim geformuleerd verzoek kreeg: "Maak maar iets met veel figuren en ook nog wat lucht..." besloot ik dat het voor de verandering eens een zeegezicht moest worden.

We zien een door tijd en zeewater aangetast schip langzaam wegzinken in een rimpelloze zee, terwijl een verzameling landrotten gewoon doorgaat met wat landrotten zoal doen. Op de voorgrond een dame die wordt aangesproken door een vent met een muts op, de kapitein die op zijn Italiaans als eerste het zinkende schip verlaten heeft. Hij probeert de mevrouw te imponeren met sterke verhalen over zijn tijd als gezagvoerder. Hij gaat er voor het gemak van uit dat zij even door de vingers ziet dat een schipper die zijn vaartuig op een zandbank laat lopen niet bijzonder geschikt is voor zijn vak.

Zij weet natuurlijk ook dat het tegenwoordig usance is dat de omhooggevallen sukkel die door de mand valt bij ontslag op staande voet alsnog een forse zak duiten meekrijgt dus we mogen aannemen dat haar interesse vooral zijn bankrekening betreft.

Toen ik het schilderij aan de opdrachtgever presenteerde zag hij tot mijn teleurstelling van aankoop af. Wat ik niet wist was dat hij in dure (tweedehands) auto's handelde en dacht dat ik hem, vanwege die enorme hoop roest, en de in dit licht gezien wat ongelukkige titel: "Achterstallig Onderhoud", in de maling nam.

Ook de kunstenaar strandde dus in het zicht van de haven. Zelf was ik wel tevreden over het schilderij, dat later zonder veel moeite alsnog een koper vond. Vooral die rots van roest en staal beviel me zo goed dat ik die later nog eens herhaald heb in het schilderij "Gestrand".

Het moet ook allemaal niet te eenvoudig worden...